Blogue // Archives // Par date // 2014 // Mars

30 mars 2014

Le guitariste suisse Mats Scheidegger présente un concert de musique mixte le 4 avril 2014 au Palazzo Trevisan degli Ulivi à Venise (Italie). Parmi les cinq œuvres au programme se trouvent Mimetismo de Stéphane Roy et SubString Bridge de Åke Parmerud.

blogue@nouv-9899 nouv@9899
27 mars 2014

C’est le 28 mars 2014 que le Museo de Arte de Tlaxcala (Mexique) invite Yves Daoust à présenter sa musique acousmatique lors du concert Yves Daoust en concierto, música acusmática — Noche de museos.

blogue@nouv-9898 nouv@9898
27 mars 2014

Aujourd’hui dans electro:thèque, écoutez l’intégrale de l’album [60]Project par Mathew Adkins.

blogue@theque_3925
24 mars 2014
Par Grego Applegate Edwards in Gapplegate Classical-Modern Music Review (ÉU), 24 mars 2014

Texte

«This is one of the most integral and rewarding programs of new music for keys and electronics I have heard.»

In pop music today the unadorned acoustic piano is a rarity. Synthesized and sampling keyboards are the norm. In modern classical we have those things sometimes, surely, but we also have the conventional grand piano subjected to modifications — items placed on or between the keys, novel ways of sounding the strings, etc. There is also the piano played live and subjected to electronic processing or accompanied by an electronic music score. The latter general development had its most notable first masterpiece in Stockhausen’s Mantra for two pianos and live electronics. Cage’s prepared piano pieces and Cowell’s piano works for sounding the strings inside the piano were pioneering 20th century examples of organically modified piano sounds. Then also of course there was John Cage’s Suite for Toy Piano.

All of the works mentioned above established a legacy. The sound of the piano and keyboard in general continues to evolve today on these lines. Today we have an album of Shadow Piano: “Music for Piano / Toy Piano & Electronics” by Xenia Pestova (Innova 874) which brings us into the 21st century with works by Scott Wilson, Lou Bunk, Andrew Lewis, Derek Hurst, John Young and Katharine Norman.

Xenia Pestova has the sense of adventure, sensitivity to the techniques and stylistic particularities of high modernism and the poetic soul to bring this music to fruition in the best ways, and she does.

What’s remarkable about the program is how the individualities of each composer and her/his works have common ground so that the entire program flows together as one unified statement. The electronics and attention to the toy piano in addition to a grand piano extend the sonority and color to an almost chamber orchestral mass and distinctness at times. Yet the notes themselves have measured importance to the whole as well, so it isn’t just a matter of timbre.

The fact that Xenia has first taken on some of Cage and Stockhausen’s masterworks mentioned above (for Naxos Records) brings her well prepared for these new pieces. But then she seems to be especially suited temperamentally to the extended tonal, rhythmic and color spectrum of new music for piano in any event.

The electronic parts are closely aligned to the piano sounds and generally offer not just a color but a structural element in the course of most of the works heard here.

Every composer comes through with an important and interesting contribution. It no doubt helped that they are all friends of hers, as she mentioned in the liners, and so perhaps were especially attuned to the specifics of her genuine talent and interpretive prowess.

In the end what matters is the results. This is one of the most integral and rewarding programs of new music for keys and electronics I have heard. It will affirm the centrality of the colored abstractions of high modern music today for all who have ears to hear it.

Highly recommended.

blogue@press-5109 press@5109
18 mars 2014
Par Sven Schlijper in Kindamuzik (Pays-Bas), 18 mars 2014

Texte

«Het is die zekere onbepaaldheid die Tremblay’s muziek ankert in een hyperactueel en tegelijk klassiek Nu: tijdloos.»

Hedendaagse gecomponeerde muziek? Actueel klassiek? Hoe noem je tegenwoordig wat Pierre Alexandre Tremblay doet en het label empreintes DIGITALes presenteert? Ook zonder een labeltje is wel duidelijk dat deze componist Muziek van Nu maakt; met hoofdletters inderdaad. Met La marée schrijft hij die in de vorm van gemengde muziek waarin de soloïst een complexe relatie aangaat met diens antagonist: de luidspreker, en dat leidt tot een enerverende getijdenbeweging van duw-en-trekwerk om de macht.

Tremblay wijst met zijn vijf composities voor onder andere solo piano, basklarinet en sopraan vlijmscherp op het contrast tussen de ongeduldige tijdelijkheid (en vergankelijkheid) van menselijke constructen en de gedulde voortduring (en herhaling) van de elementen. Het is onafwendbaar dat in de wisselende afstanden tussen speler en luidspreker (en microfoons) de laatstgenoemde zich bijna wraakzuchtig met de muziek gaat bemoeien. Interferentie en feedback spelen in de resonerende ruimte waarin akoestisch en kunstmatig volume op elkaar botsen de hoofdrollen.

Midden tussen sonische complexiteit en conceptuele eenvoud slaagt Tremblay erin om van La marée een suite te maken die het midden houdt tussen eeuwigheidsaspiraties en vanitas. Een stuk bovendien dat op en neer deint tussen extremen, maar als fundament de nooit stoppende golfslag kent; de polsslag van de natuur, waarin de tijd vluchtig is en alles beweegt. Het is die zekere onbepaaldheid die Tremblay’s muziek ankert in een hyperactueel en tegelijk klassiek Nu: tijdloos.

blogue@press-5103 press@5103